Innlegg

Som fuglefløyt

av Jan-Magnus Bruheim


Når eg er burte
skal eg koma til deg
som fuglefløyt
gjennom stille skogar.

I den milde brisen
som stryk deg
lint over håret
og fløyelsmjuk legg seg
imot di kinn
som stròk av usynlege,
varme hender.
Når dagen din
dimmest og grånar
og alt tykkjest meiningslaust,
vil eg vera i solstrålen
som bryt gjennom tunge skyer.
Når du går der åleine,
skal eg koma til deg
i viddesusen frå fjellet
i båreglitret skjelvande over sjøen.

I nordljosnetter
og når du går under
djupblåe stjernehimlar,
skal eg vera hjå deg.
Når du går nedtyngd.
Når hjarta ditt
jublar av frygd.
I alt skal eg vera deg nær.
Du skal ikkje veta
at det er eg,
når du ser på den
doggskire blomen – Medan du smiler
den smilen
eg ævleg har gøymt
i mitt hjarta.

Kjelde: Dikt i utval, Skjåk kommune, 2014, s 191

Blomar på bjørk

av Jan-Magnus Bruheim

Ei bjørk med nakne greiner
stod fraus i fonndjup snø.
Og frostgrøn kvelvde himlen
seg over heim og hø.

Det var ein tidleg morgon,
eit under eg fekk sjå:
Den nakne bjørk bar blomar,
grå, raude, gule, blå.

Og blomane dei kvitra
så glade der dei sat,
flaug ned på fuglebrettet
då eg kom med morgonmat.

Still stod eg der og visste
det eg lenge hadde visst:
At gleda jamt kan bløme
på tom og naken kvist.

Kjelde: Doggmorgon og andre barnerim, Noregs Boklag, 1977

Fjøre og flo

av Jan-Magnus Bruheim

Det sit ein i tunge tankar –
Sol sig bak fjell.
Så kjem det tome myrkret
og sjøen fell.

Etter ei stund i stengsla,
opnar ljoset si dør.
Han kjenner seg atter breddfull
og sjøen flør.

Kjelde: Dikt i utval, Skjåk kommune, 2014

Åleine

av Jan-Magnus Bruheim

Når det blir kvelden seine
og alt er stilt ikring,
sit eg her mo åleine
og tenkjer ingen ting.

Kring huset går og puslar
ein vák og heimlaus vind.
Han ruskar litt i døra
og bankar og vil inn.

Så sit eg her og høyrer
kor klokka tikkar tid.
Eg er så reint åleine
og verda er så vid -

Då ser eg gjenom glaset
ut over heimegrend
som mot ein stjernehimmel
der ljosa brenn og brenn.

Der bur det folk eg kjenner
og folk som kjenner meg.
Her sit eg glad og tenkjer
på dei – og så på deg!

Eg er ikkje åleine.
Jamvel bak fjella blå
bur kjende og ukjende
som eg sit og tenkjer på.

Kjelde: Syskenringen og andre barnedikt, Noregs Boklag 1972

Gudbrandsdalen

av Aasmund Olavsson Vinje

No Noregs eldste Dal eg rullar inn i,
og Fjøll og Foss fortelja gamle Minni.
Ikring meg sukkar Skog og aai tyter,
og kvite Bekken fram or Uri bryter,
og Dalen gjeng i Krok og aldri tryter:
min Tanki burt i Draumens Toku flyter;
paa sama Tid som her eg siit og nyter,
eg for meg sjølv og alt det gamle syter,
og endaa af det alt tilsaman kyter,
so eg det aldri burt for nokot byter,
for det er Ting, som Mannen aldri yter.

Kjelde: Dølen I No. 46. 4. September 1859.

Eg er der lell

av Finn Sandum

Eg fann att ei heimbygd som ein gong var mi
Eg gjekk på dei gamle stier
Eg kom som ein framand frå gamal tid
ein gamal frå bortgløymde tider

Der gjekk eg blant nedgrodde murar
og leita etter ein song
som eg høyrde på solskinnsturar
blant folket som levde ein gong

Eg kvilde min fot på ein stein ved ein veg
eg såg mot mi himmelrand
bak blånar i rymda eg såg etter deg
men fann ikkje lenger di hand

Eg sat der åleine da kvelden seig på
og kveldssola sokk bak vårt fjell
Eg spurde meg sjølv: Skal eg bli eller gå?
-Om eg går, så er eg der lell

derfor, Finn Sandum Forlag 2016

Solbøn

Kom med liv og lange dagar,
liv for lund og logne ås,
liv for eng og skog og hagar,
herlege gud Helios!
Høgtid gild me då deg lagar,
herlege gud Helios!

Kom  med glans um tun og tindar,
solgull skirt på sjø og foss,
sus av milde sunnanvindar,
herlege gud Helios!
Bløming rid på rygg og rindar,
herlege gud Helios!

Kom med vår og solrik sùmar,
fugledans i krok og kross,
kvitring, bræking, bjølle-omar,
herlege gud Helios!
Leik og låt og linne ljomar,
herlege gud Helios!

Kom med liv og lange dagar,
liv for lund og fjell og foss;
høgtid gild me då deg lagar,
herlege gud Helios,
helg for deg i hòv og hagar,
herlege gud Helios!

Kjelde: Verk 7, Aschehoug1980, s 298.